Ashtavakra Gita: The Real Cause of Suffering | అష్టావక్ర గీత: బాధకు అసలు కారణం ఏమిటి?

Ashtavakra Gita: The Real Cause of Suffering | అష్టావక్ర గీత: బాధకు అసలు కారణం ఏమిటి?

Author Name:The Wisdom Compass

Youtube Channel Url:https://www.youtube.com/@TheWisdomCompass

Youtube Video URL:https://www.youtube.com/watch?v=P0Cu2NbirYM



Transcript:
(00:05) ఒకే రకమైన నష్టం ఒకే రకమైన కష్టం ఇద్దరు వ్యక్తులకు ఎదురైనప్పుడు ఆ ఒకరు పూర్తిగా కుప్పకూలినిపోతారో మరొకరు మాత్రం ప్రశాంతంగా ముందుకు సాగుతారు. నష్టం ఒకటే పరిస్థితి ఒకటే కానీ ఆ బాధను భరించే విధానం ఎందుకు అంతలా వేరుగా ఉంటుంది. ఈ రోజు మన ఈ లోతైన అన్వేషణలో ఈ ప్రశ్న వెనుకున్న ఒక భయంకరమైన అదే సమయంలో విముక్తి కలిగించే సత్యాన్ని మనం విశ్లేషించబోతున్నాం అవును ఆ ఇద్దరి మధ్య వ్యత్యాసం బయట జరిగిన ఆ సంఘటనలో లేదు ఆ పరిస్థితిని వాళ్ళ మనసు ఎలా పట్టుకుని వేలాడుతోంది అనే దాంట్లోనే అసలు వ్యత్యాసం ఉంటుంది.
(00:46) అంటే మనకు వచ్చే బాధల్లో సగానికి పైగా వాస్తవ పరిస్థితి వల్ల రావు ఆ పరిస్థితిని మనం అంగీకరించకపోవడం వల్లనే వస్తాయి. ఖచ్చితంగా ఈ పట్టుకొని వేలాడటం అనే విషయం గురించి మనం మాట్లాడుకుంటున్నప్పుడు ఒక ప్రాచీన భారతీయ తత్వవేత్త ఆ అష్టావక్రుడు చెప్పిన ఒక అద్భుతమైన సత్యం గుర్తుకొస్తుంది. పుట్టుకతోనే ఎనిమిది వంకర్లతో జన్మించిన సరే జనక మహారాజుకు అద్వైత సత్యాన్ని సంపూర్ణ స్వేచ్ఛను బోధించిన మహర్షి ఆయన.
(01:13) నిజమే ఆయన చెప్పిన తత్వం చాలా సూటిగా ఉంటుంది. ఎలాంటి రాజీ ఉండదు అందులో అవును ఆయన చెప్పిన ఒక్క వాక్యం చదివితే వేగంగా మారుతున్న నేటి ఆధునిక ప్రపంచానికి అది ఎంత అవసరమో ఇట్టే అర్థంవుతుంది. ఆ వాక్యం ఏంటంటే జీవితం కఠినమైనదని కాదు నిరంతరం మారిపోతూ ఉండే వాటి పట్ల ఆసక్తిగా అంటి పెట్టుకుని ఉండడమే నీ బాధకు కారణం. ఇది వింటుంటేనే లోపల ఏదో కదులుతున్నట్లు అనిపిస్తుంది కదా అవును ఆ వాక్యాన్ని చాలా నెమ్మదిగా లోతుగా అర్థం చేసుకోవాలి.
(01:50) ఆ ఒక్క వాక్యంలో మానవ మానసిక సంఘర్షణ అంతా ఇమిడి ఉంది. అంటే జీవితం కష్టాలతో నిండి ఉందని బయట జరిగే సంఘటనలే మన బాధకు కారణమని మనమందరం బలంగా నమ్ముతాం కదా నిజమే అందరం అలాగే అనుకుంటాం. పరిస్థితి మారితే మనం సంతోషంగా ఉంటామని అనుకుంటాం. కరెక్ట్ కానీ వాస్తవానికి నిరంతరం ప్రవహించే ఈ ప్రపంచంలో ఒక శాశ్వతమైన భద్రతను ఏర్పాటు చేసుకోవాలనే మన ఆరాటమే మనల్ని కుంగదీస్తుంది.
(02:17) ఆ వస్తువు లేదా ఆ మనిషి ఎప్పటికీ మనతోనే ఒకేలా ఉండాలని కోరుకుంటాం. ఇక్కడే నాకో సందేహం వస్తుంది. పట్టుకొని వేలాడటం వల్లే నొప్పవస్తుంది తెలిసినప్పుడు మన మెదడు ఎందుకు పదే పదే అదే పని చేస్తుంది అసలు ఎప్పుడూ ఏదో ఒక దాన్ని పట్టుకొని వేలాడటం అనేది ఏదైనా మానసిక లోపమా లేదండి అది లోపం కాదు మన మెదడు డిజైన్ లోనే ఆ లక్షణం ఉంది. దీన్ని జీవశాస్త్రపరంగా మన మెదడు పరిణామం చెందిన విధానం గుండా చూస్తే చాలా విషయాలు స్పష్టమవుతాయి.
(02:44) అంటే ఆ పాతకాలపు సర్వైవల్ మెకానిజం అంటారా ఖచ్చితంగా వేల సంవత్సరాల క్రితం మనిషి అడవుల్లో బతికేటప్పుడు రేపు ఏం జరుగుతుందో ముందే తెలుసుకోవడం ప్రాణరక్షణకు అత్యవసరం. ఏది మారకూడదు. అన్ని మన నియంత్రణలో ఉండాలి అనుకునే ఆ మెకానిజం ఇంకా మన మెదడులో పని చేస్తూనే ఉంది. రైట్ అంటే మార్పు అంటేనే ప్రమాదం అని మన మెదడు భావిస్తుందన్నమాట.
(03:06) అవును మార్పున అంటే ఒక ముప్పు అందుకే ఒక ఉద్యోగం రాగానే లేదా ఒక మంచి బంధం ఏర్పడగానే ఇక చాలు ఇది ఇలాగే ఎప్పటికీ ఉండిపోవాలి అని మన మనసు కోరుకుంటుంది. అంటే మనం సంతోషాన్ని వెతుకుతున్నాము అని అనుకుంటాం కానీ వాస్తవానికి మనం వెతికేది ఒక నిశ్చలమైన భద్రత కోసమా ఆ పాతకాలపు భయమే ఈ పట్టుకొని వేలాడటానికి కారణం అంటారు. అవునండి దాన్ని ఇంకో కోణంలో చూద్దాం.
(03:31) ఒక ప్రవహించే నది గురించి ఆలోచించండి నది ఎప్పుడూ కదులుతూనే ఉంటుంది. ఎందుకంటే అది నది సహజ స్వభావం కదా అవును ప్రవహించకపోతే అది నది కాదు. కరెక్ట్ కానీ ఆ నది ఉన్నట్టుండి గడ్డ కట్టాలని దాని మీద ఒక శాశ్వతమైన ఇల్లు కట్టుకోవాలని ఎవరైనా ప్రయత్నిస్తే ఎలా ఉంటుంది? అది అసాధ్యం పైగా చాలా ప్రమాదకరం కూడా అంతే కదా మన అవసరాలకు తగ్గట్టుగా వాస్తవం ఎప్పుడూ మనతో ఎలాంటి ఒప్పందం చేసుకోలేదు.
(03:57) వాస్తవం ఎప్పుడు తన దారిన తాను ప్రవహిస్తూనే ఉంటుంది. మనం దాన్ని ఆపాలనుకుంటాం. ప్రవహించే నది మీద ఇల్లు కట్టాలనుకోవడం వినడానికే చాలా వింతగా ఉంది కానీ రోజువారి జీవితంలో మనం చేసేది అదే కదా మనం లోపల ఒక ఖాళీ పాత్ర లాంటి వారమని బయట దొరికే వస్తువులు వ్యక్తులతో మనల్ని మనం శాశ్వతంగా నింపుకోవచ్చని నమ్ముతుంటాం. ఈ అదృశ్య నమ్మకాలను మన మెదడు ఎలా ఒక నిశశ్యబ్ద ఒప్పందం మార్చుకుంటుందో అర్థం చేసుకుంటే నిజంగా ఆశ్చర్యం వేస్తుంది.
(04:26) నిశశబ్ద ఒప్పందం అంటే అంచనాలు పెట్టుకోవడం గురించే కదా మీరు చెప్పేది అవును ఆ నిశశబ్ద ఒప్పందాలు లేదా సంతకం చేయని కాంట్రాక్టులు అంటే మరేమిటో కాదు మనం రోజూ మన చుట్టూ ఉన్న వాటి మీద పెట్టుకునే అంచనాలే ఒక ఉదాహరణ చెప్పగలరా ఇది కొంచెం లోతుగా అర్థం చేసుకోవాలి మనం తప్పకుండా ఒక బంధంలోకి అడుగు పెట్టేటప్పుడు ఎదుటి వ్యక్తి ఈరోజు ఎలా ఉన్నాడో పదేళ్ల తర్వాత కూడా అలాగే ఉండాలని మన మనసు కోరుకుంటుంది.
(04:54) వారు మారినప్పుడు మనం మోసపోయినట్లు భావిస్తాం. నువ్వు మారిపోయావు అని బాధపడతాం. అవును నువ్వు మారిపోయావని చాలా సులభంగా అనేస్తుంటాం. దీన్ని ఆలోచిస్తుంటే నాకు మన ఆధునిక సాంకేతికత గుర్తొస్తుంది. ఆఫీసుల్లో మనం ఒక ఆన్లైన్ షేర్డ్ డాక్యుమెంట్ వాడుతుంటాం కదా అవును అదిఒక మంచి ఉదాహరణ. సరిగ్గా అదే అందులో ఒకేసారి చాలామంది ఎడిట్ చేస్తూ ఉంటారు.
(05:18) మన జీవితం మన బంధాలు కూడా అలాంటి షేర్డ్ డాక్యుమెంటే కదా ఎప్పటికప్పుడు కొత్త విషయాలు యాడ్ అవుతూ ఉంటాయి. ఆ పోలిక చాలా అద్భుతంగా ఉంది. దాన్ని కొంచెం ముందుకు తీసుకెళ్దాం. ఆ షేడ్ డాక్యుమెంట్ లో మనం ఒక పారాగ్రాఫ్ రాసి అది అద్భుతంగా ఉందని దాన్ని లాక్ చేయడానికి ప్రయత్నిస్తే ఏమవుతుందో ఊహించండి. సిస్టం ఒప్పుకోదు మిగతా వాళ్ళు ఎడిట్ చేయలేరు. అంతే కదా పరిస్థితులు మారినప్పుడు కొత్త సమాచారం చేర్చలేరు.
(05:41) అప్పుడు సిస్టం మొత్తం ఎర్రర్ వస్తుంది. ఎందుకంటే ఆ డాక్యుమెంట్ స్వభావమే ఎప్పటికప్పుడు అప్డేట్ అవ్వడం. అంటే జీవితం ఎప్పటికప్పుడు అప్డేట్ అయ్యే ఆ డాక్యుమెంట్ లాంటిది అన్నమాట. కానీ దాన్ని ఒకసారి ప్రింట్ తీసి లామినేషన్ చేసిన కాగితంలా మార్చాలనుకోవడం వల్లే మనకు సంఘర్షణ వస్తుంది. కచ్చితంగా లామినేట్ చేసిన కాగితం మారదు కానీ జీవితం అలా కాదు.
(06:02) ఇది బాగానే ఉంది కానీ ఇక్కడ నాకు పెద్ద ప్రశ్న వస్తుంది. అంతా మారిపోతుంది కదా అని అంచనాలు పెట్టుకోకూడదు అని అనుకుంటే అసలు భవిష్యత్తు కోసం ప్రణాళిక వేసుకోవడం మానేయాలా అది చాలా ముఖ్యమైన ప్రశ్న. ప్రణాళికకు అంచనాకు మధ్య ఉన్న తేడా మనం తెలుసుకోవాలి. అవును అంచనాలకు ప్రణాళికకు మధ్య ఉన్న గీత ఏమిటి అన్ని వదిలేయడం అంటే బాధ్యత లేకుండా ఉండటమేనా ప్రణాళిక అనేది ఖచ్చితంగా అవసరం ఒక నావికుడు సముద్రంలోకి వెళ్లే ముందు వాతావరణాన్ని అంచనా వేస్తాడు పడవను సిద్ధం చేసుకుంటాడు తెరచాపలు సరిచేసుకుంటాడు ఇదంతా బాధ్యతాయుతమైన ప్రణాళిక రైట్ ముందస్తు జాగ్రత్తలు తీసుకోవడం అవసరం
(06:41) అంటారు. అవును కానీ సముద్రంలోకి వెళ్ళాక గాలి నా ఇష్ట ప్రకారమే వియాలి నేను ఎటువైపు ప్రయాణించాలనుకుంటున్నానో అటువైపే వియాలి అని ప్రకృతిని డిమాండ్ చేయడం మొదలు పెడితే అది అంచన అవుతుంది. అప్పుడు బాధ తప్పదు. ఓ అర్థమైంది స్వేచ్ఛ అంటే పడవను గాలికి వదిలేసి చేతులు కట్టుకొని కూర్చోవడం కాదు మారుతున్న గాలికి తగ్గట్టుగా మన తెరచాపను అణువుగా మార్చుకుంటూ ప్రయాణించడం.
(07:07) కరెక్ట్ ఆ ఫ్లెక్సిబిలిటీని ఆ అణువుగా మారే గుణాన్ని పెంచుకోవడం నిజమైన స్వేచ్ఛ. కానీ ఇక్కడ ఇంకో సమస్య ఉంది. అదేంటండి నీకు రాదని వాటి వల్లే బాధ అని తెలిసినా సరే మన మనసు పదే పదే భవిష్యత్తు వైపే ఎందుకు చూస్తుందో ఆలోచించాలి. మనం ఆనందాన్ని ఎప్పుడో భవిష్యత్తులోకే వాయిదా వేస్తుంటాం కదా అవును ఈ ప్రాజెక్ట్ పూర్తయ్యాక ప్రశాంతంగా ఉంటాను.
(07:32) పిల్లలు స్థిరపడ్డాక సంతోషంగా ఉంటాను అని ఎందుకు వాయిదా వేస్తుంటాం? ఎందుకంటే వర్తమానంలో ఉండటం మనకు కష్టం. ఆ పాత కాలపు భయమే మళ్ళీ ఇక్కడ కూడా పనిచేస్తుంది. రేపటి కోసం వెతకడం మొదలు పెట్టిన క్షణంలోనే ఈ రోజు నా దగ్గర ఏదో లోటు ఉంది అనే సందేశాన్ని మన మెదడుకు మనం తెలియకుండానే పంపుతాము. నిజమే ఒక లక్ష్యం సాధించగానే ఆ ఆనందం ఎప్పటికీ ఉండిపోదు.
(07:56) వెంటనే మరో లక్ష్యం కోసం వెతకడం మొదలు పెడతాం. ఇది ఒక రకమైన పారడాక్స్ లాగా ఉంది. అవును ఆ నిరంతర అన్వేషణ వెనుకున్న మానసిక ఉచ్చు అదే ఆనందం అనేది ఒక గమ్యం చేరినప్పుడు దొరికే వస్తువు అని మనం బ్రమ పడతాము. కానీ ఒక గమ్యం చేరగానే అక్కడ కూడా మళ్ళీ అదే అభద్రత భావం ఎదురవుతుంది కదా కచ్చితంగా ఇది ఎలా ఉందంటే ఒక సంగీతకారుడి సందిగ్దత లాంటిది ఒక సంగీతకారుడు పియానో వాయిస్తున్నాడు అనుకుందాం.
(08:22) చెప్పండి. ఒక కీ నొక్కినప్పుడు అద్భుతమైన స్వరం వచ్చింది. ఆ స్వరం ఎప్పటికీ ఉండిపోవాలని ఆ కీని అలాగే గట్టిగా నొక్కిపెట్టి ఉంచితే ఏమవుతుంది? ఆ మధురమైన సంగీతం కాస్త చెవ్వులు పగిలే ఒకే ఒక శబ్దంగా మారిపోతుంది కదా ఒక స్వరం ముగిస్తేనే మరో స్వరం పుడుతుంది. అద్భుతంగా చెప్పారు జీవితం కూడా అంతే ఒక అనుభవం ఒక ఆనందకరమైన క్షణం ముగిసినప్పుడే కొత్త అనుభవానికి చోటు దొరుకుతుంది.
(08:50) అంటే ఆ క్షణాన్ని ఎప్పటికీ బంధించేయాలి దాన్ని ఒక శాశ్వత గుర్తింపుగా మార్చుకోవాలి అని అనుకున్న క్షణమే ఆ ఆనందం కాస్త భయంగా మారుతుందన్నమాట. అవును ఇక్కడే మన దృష్టికోణం మన అనుభవాన్ని ఎలా మారుస్తుందో అర్థం చేసుకోవాలి. ఇది మనం సంతోషాన్ని సంబంధాలను చూసే విధానాన్ని పూర్తిగా మార్చేస్తుంది. అంటే మన మనసు ఒక ఫిల్టర్ లా పనిచేస్తుంది అని అంటారా అవునండి మనకు కావాల్సిన గుర్తింపు కోసం మనం వాస్తవాన్ని వడగొడుతుంటాం.
(09:20) ఉదాహరణకు సోషల్ మీడియాలో మనం క్రియేట్ చేసుకున్న ఇమేజ్ గురించి ఆలోచించండి. ఓహో అదొక పెద్ద ఉచ్చు. ఆ ఇమేజ్ ఎప్పుడూ ఒకేలా ఉండాలని మనం ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉన్నట్లు కనిపించాలని ఎంత శక్తిని ఖర్చు పెడతాం మనం అవును దీన్ని ఇంకొంచెం స్పష్టంగా అర్థం చేసుకోవడానికి ఒక చిన్న పరిస్థితిని ఊహించుకుందాం. ఒక వేడి రోజున మన అరచేతిలో ఒక మంచుగడ్డ ఉందనుకుందాం.
(09:43) మంచుగడ్డ కరుగుతూ ఉంటుంది. కరెక్ట్ ఆ మంచుగడ్డ కరగకుండా ఉండాలని మన పిడికిలిని గట్టిగా బిగిస్తే ఏమవుతుంది? ఆ ఒత్తిడికి అది ఇంకా వేగంగా కరగడమే కాకుండా మన చేతికి తీవ్రమైన నొప్పి వస్తుంది. అదే అరచేతిని తెరిచి ఉంచితే దానికి ఎలాంటి బాధ ఉండదు. కరగడం అనేది మంచుగడ్డ సహజ గుణం పిడికిలి బిగించడం మన అజ్ఞానం అనొచ్చు. చాలా చక్కగా చెప్పారు.
(10:07) మన మనసు ఆ తెరిచిన అరిచేతిలా ఉండాలి. మన హోదాలు మన వృత్తి మన అందం అన్నీ ఇలా కరిగిపోయేవే. ఇది ఆలోచిస్తుంటే నాకు ఆఫీస్ లో ఇచ్చే విజిటర్ బ్యాచ్ గుర్తుకొస్తుంది. మనం ఒక పెద్ద కార్పొరేట్ ఆఫీస్ లోకి వెళ్ళినప్పుడు ఒక తాత్కాలిక ఐడి కార్డు ఇస్తారు కదా అవును ఆ రోజంతా వాడుకోమని ఇస్తారు. అంటే అది తాత్కాలికం అని మనకు ముందే తెలుసు కాబట్టి దాని మీద మనకి ఎలాంటి అటాచ్మెంట్ ఉండదు.
(10:34) కానీ పొరపాటున ఆ విజటర్ బ్యాడ్జే మన శాశ్వత గుర్తింపు అని భ్రమపడితే సాయంత్రం దాన్ని లాగేసుకున్నప్పుడు అయ్యో నా ఐడెంటిటీ పోయింది అని విలవిలలాడిపోతాం కదా కచ్చితంగా మన సంపద మన పదవులన్నీ కూడా ఇలాంటి విజిటర్ బ్యాడ్లే వాటిని వాడుకోవాలి కానీ అవే నేను అని భ్రమపడకూడదు. నిజమే కానీ ఇక్కడ గమనించాల్సిన అతి పెద్ద నిజం ఏమిటంటే ఆ బ్యాడ్జ్ తీసేసినప్పుడు కలిగే బాధ ఆ ప్లాస్టిక్ కార్డు వల్ల రాదు కదా కాదు ఆ కార్డుతో మనం అల్లుకున్న నేను అనే భావన వల్ల వస్తుంది.
(11:05) ఎప్పుడైతే మనం పట్టుకున్న వస్తువు మారుతుందో లేదా దూరం అవుతుందో అప్పుడు నేను అనే అస్తిత్వానికే ముప్పు వచ్చిందని మెదడు భయపడుతుంది. రైట్ అంటే వస్తువులు మారుతున్నాయని కాదు మన బాధ మన ఉనికి మాయమైపోతుందేమో అన్న భయమే అసలు సమస్య అవును ఒక్క క్షణం ఆగి ఇది గమనించండి మనం పట్టుకున్నది వస్తువుని కాదు ఆ వస్తువు ద్వారా మనకు దక్కుతున్న ఒక కల్పిత అస్తిత్వాన్ని ఒక్క నిమిషం ఇదంతా వింటుంటే లోపల ఏదో భయంకరమైన సత్యం బయట పడుతున్నట్లుంది.
(11:35) మన బంధాలు మారుతున్నాయి మన వయస్సు మారుతోంది మన ఆలోచనలు కూడా ప్రతి క్షణం మారుతున్నాయి. అన్నీ మారిపోతున్నాయి అవును మరి అసలు మారనిది ఏదైనా ఉందా ఈ ప్రశ్న చాలా భయపడుతుంది కానీ దీని లోపల ఏదో పెద్ద జవాబు ఉన్నట్లుంది. అంతా మారిపోతే ఇక మిగిలేది ఏముంటుంది ఇక్కడే మన తత్వశాస్త్రం ఒక అద్భుతమైన సత్యాన్ని మన ముందు ఉంచుతుంది.
(11:58) ముఖ్యంగా అద్వైత వేదాంతం ప్రకారం చూస్తే ఇది చాలా స్పష్టమవుతుంది. కొంచెం లోతుగా ఆలోచిద్దాం. సృష్టిలో ప్రతిదీ మారుతుందని మనం గమనించగలుగుతున్నాము కదా అవును మార్పు అనేది మనకు తెలుస్తోంది. అంటే దాని అర్థం ఏంటి మారుతున్న ప్రతిదాన్ని గమనించగలిగే ఒక స్థిరమైన తత్వం మనలో ఉన్నట్లే కదా అన్ని మారుతుంటే ఆ మార్పును ఎవరు చూస్తున్నారు ఓ ఇది నిజంగా ఆలోచించాల్సిన విషయం దీన్ని ఎలా అర్థం చేసుకోవచ్చు అంటే ఒక రైల్వే ప్లాట్ఫామ్ మీద నిలబడి కదులుతున్న రైలును చూస్తున్నాం అనుకుందాం.
(12:29) చెప్పండి రైలు కదులుతోందని మనకు స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. ఎందుకంటే మనం నిలబడిన ప్లాట్ఫామ్ స్థిరంగా ఉంది కాబట్టి ఒకవేళ ప్లాట్ఫామ్ కూడా రైలు వేగంతోనే కదులుతుంటే అసలు కదలిక అనేది మనకు ఎలా తెలుస్తుంది ఎప్పటికీ తెలియదు సరిగ్గా పట్టుకున్నారు. ఇక్కడ మన ఆలోచనలు మన వయస్సు మన బంధాలు మన భావోద్వేగాలు అన్ని ఆ కదిలే రైలు లాంటివి.
(12:53) రైట్ వాటన్నింటిని ఎల్లప్పుడూ నిశశబ్దంగా గమనిస్తున్న మన ఎరుక అంటే ఆ అవేర్నెస్ మాత్రమే ఆ కదలని ప్లాట్ఫామ్ లాంటిది. అవును మన అసలు ఉనికి ఆ స్థిరమైన ప్లాట్ఫామ్ కదిలే రైలు కాదు మనం కదిలే రైలునే నేను అని భ్రమపడి అది వేగంగా వెడితే సంతోషించడం ఆగితే ఏడవటం చేస్తున్నాం. ఇది వినడానికి చాలా తేలికగా అనిపించినా దీని లోటు చాలా ఎక్కువ.
(13:20) అంటే నా ఆలోచనలు నేను కాదు నా వయసు నేను కాదు వాటన్నింటిని గమనిస్తున్న ఎరుక మాత్రమే నేను ఈ ఒక్క సత్యం లోపలికి వెళ్తే మార్పు అనేది మనం పోరాడాల్సిన శత్రువు కాదు కేవలం ప్రకృతి చేసే ఒక సహజమైన నృత్యం అని తెలుస్తుంది. మార్పును చూసి మనం భయపడాల్సిన అవసరమే లేదు. వాస్తవానికి ఇదే అత్యున్నతమైన స్వేచ్ఛ. దీనికోసం అడవుల్లోకి వెళ్ళాల్సిన పని లేదు బాధ్యతలు వదిలేయాల్సిన అవసరం లేదు మన కర్తవ్యాలు మనం చేస్తూనే ఉంటాం కానీ మార్పును ఒక సహజ ధర్మంగా స్వీకరిస్తాం.
(13:52) అవును ఒక ఆటగా ఆటను ఆస్వాదిస్తాం తప్ప ఆట ఫలితం కోసం ప్రాణాలు పణంగా పెట్టము. కానీ ఇదంతా వినడానికి అద్భుతంగా ఉన్నా రేపు ఉదయం లేవగానే మళ్ళీ ట్రాఫిక్ ఆఫీస్ టెన్షన్లు మన రోజువారి జీవితం వస్తాయి. ఈ లోతైన సత్యాన్ని దైనందని జీవితంలోకి ఎలా తీసుకురావాలి ప్రాక్టికల్ గా దీన్ని ఎలా అప్లై చేయాలి అది పట్టుకోవడం నుండి సాన్నిధ్యతనికి మారడం ద్వారా సాధ్యమవుతుంది.
(14:18) అంటే క్లింగింగ్ టు ఇంటిమసీ అన్నమాట సాన్నిధ్యతానికి మారడం కొంచెం వివరంగా చెప్పగలరా ఒక పువ్వు వికసించినప్పుడు చాలా అందంగా ఉంటుంది. కానీ సాయంత్రానికి అది వాడిపోతుందని మనకు తెలుసు అది వాడిపోతుందని తెలిసి కూడా మనం ఆ క్షణంలో దాని అందాన్ని ఆస్వాదించగలం కదా దాన్ని తాకి వాసన చూసి సంతోషిస్తాం. కచ్చితంగా ఆస్వాదిస్తాం.
(14:43) దాని అర్థం ఆ పువ్వును మనం అగౌరవ పరిచినట్లు కాదు దాని సహజత్వాన్ని అంగీకరించి ఆనందించినట్లు అంటే ఆ పువ్వుతో సన్నిహితంగా ఉండటం వేరు దాన్ని ప్లాస్టిక్ పువ్వుల ఎప్పటికీ అలాగే ఉండిపోవాలని డిమాండ్ చేయడం వేరు జీవితంలోని ప్రతి అనుభవాన్ని ప్రతి బంధాన్ని అలా ఆస్వాదించాలన్నమాట అవును మనం ఈ పిడికిలిని వదిలేసిన మరుక్షణం ప్రవహించే నదితో పోరాడేటం మానేసి దానితో పాటు తేలికగా ప్రయాణించడం మొదలు పెడతాం.
(15:10) ఎప్పుడైతే మార్పును అడ్డుకోవడం మానేస్తామో అప్పుడు మనలో భయానికి బదులు ఒక స్పష్టమైన ప్రశాంతత ఉంటుంది. రైట్ పట్టుకోవడం వల్ల వచ్చే నొప్పిపోయి ఆ క్షణంలో బ్రతికే ఒక గాఢమైన ఎరుక మిగులుతుంది. ఇది నిజంగా మన ఆలోచన విధానాన్ని పూర్తిగా మార్చేసే అంతర్దృష్టి అవును అష్టావక్రుడు చెప్పిన ఆ వాక్యం వెనక ఉన్న అసలైన స్వేచ్ఛ ఇదే. అందుకే ముగించే ముందు మనలో మనం ఒకసారి ఈ ప్రశ్న వేసుకుందాం.
(15:37) ఈ క్షణంలో మనం మన జీవితంలో వాస్తవానికి వ్యతిరేకంగా ఏ సంతకం చేయని ఒప్పందాన్ని గట్టిగా పట్టుకొని ఉన్నాము. అది ఒక బంధం విషయంలో కావచ్చు కెరియర్ విషయంలో కావచ్చు లేదా గతం గురించి పట్టుకొని వ్రేలాడుతున్న కోపం విషయంలో కూడా కావచ్చు. అవును మనం దేనినైతే గట్టిగా పట్టుకున్నామో ఒకవేళ బిగించిన పిడుకుల్ని మెల్లగా తెరిస్తే మనలో మిగిలే ఆ ప్రశాంతత ఎలా ఉంటుంది.
(16:01) పట్టుకోవడంలో ఉన్న భయాన్ని వదిలేసి వదిలేయడంలో ఉన్న నిశశబ్ద స్వేచ్ఛను అనుభూతి చెందుదాం. ఈ ఆలోచనతోనే ఈనాటి మన ఈ లోతైన అన్వేషణను ముగిద్దాం. మరొక లోతైన అంశంతో మళ్ళీ కలుద్దాం.