ఇదిగో సార్ 🙏 హృదయాన్ని తాకే ఈ కథ

### _అమ్మ ఒకరోజు సెలవు తీసుకుంటే..._

"ఈరోజు కొడుకు ఏదో అల్లరి చేసి ఉంటాడు" 🤔  

ప్రిన్సిపాల్ హఠాత్తుగా ఒక తల్లిని స్కూల్‌కి పిలిపించి చెప్పారు -  

"మీ అబ్బాయి ఈరోజు 'నా అమ్మ ఒకరోజు సెలవు తీసుకుంటే' అనే టాపిక్ మీద ఒక వ్యాసం రాశాడు. దాన్ని చదివి మొత్తం స్టాఫ్ రూమ్‌లో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. మొదట అందరూ నవ్వారు... తర్వాత అందరూ ఏడ్చారు."

తల్లి భయంగా కుర్చీలో కూర్చుంది.  

కొడుకు ఏదో పెద్ద అల్లరి చేసి ఉంటాడేమో అనిపించింది.

ప్రిన్సిపాల్ నవ్వుతూ కాపీని ఆమె వైపు ఇచ్చి చెప్పారు,  

"దీన్ని ఇంటికి వెళ్లి చదవద్దు... ఇక్కడే చదవండి."

కాపీ మొదటి పేజీలో ఇలా రాసి ఉంది -

_"నా అమ్మ ఒకరోజు సెలవు తీసుకుంటే..."_

"ముందు నాకు అనిపించేది నా అమ్మ ప్రపంచంలోనే అత్యంత కోపిష్టి మనిషి అని.  

ఉదయం 5 గంటలకే లేపి చదివిస్తుంది. టిఫిన్ అంతా తినకపోతే తిడుతుంది. ఎక్కువసేపు మొబైల్ ఆడితే లాక్కుంటుంది. సెలవు రోజు కూడా - గది శుభ్రం చేయి అని చెప్తుంది.  

అయ్యో... నా అమ్మ ఒకరోజు ఎక్కడికైనా వెళ్లిపోతే బాగుండు అనుకునేవాడిని.

తర్వాత గత సోమవారం అమ్మకి జబ్బు చేసింది. డాక్టర్ పూర్తి విశ్రాంతి తీసుకోండి అని చెప్పారు.

ఆ రోజు మొదటిసారి అమ్మ నిజంగా మంచం నుండి లేవలేదు.

ఉదయం అలారం మోగింది... కానీ ఎవరూ నా తల నిమిరి 'బాబు, స్కూల్‌కి వెళ్లాలి కదా?' అని చెప్పలేదు.

నేను ఆలస్యంగా లేచాను. యూనిఫారం ఇస్త్రీ చేయలేదు. సాక్స్ ఒక గదిలో, షూ ఇంకో గదిలో. టిఫిన్ బాక్స్ ఖాళీగా ఉంది.

నాన్న వంటగదిలో నిలబడి ఉన్నారు. ఆయన మొదటిసారి రొట్టె చేయడానికి ప్రయత్నించారు. రొట్టె గుండ్రంగా రాలేదు... భారతదేశపు మ్యాప్ అయ్యింది.

ఆ రోజు మొదటిసారి అమ్మ ఒకేసారి ఎన్ని పనులు చేస్తుందో నాకు అర్థమైంది.

స్కూల్ నుండి వచ్చేసరికి గుమ్మంలో ఎవరూ ఎదురుచూడలేదు.

అమ్మ మంచంలో ఉంది. అయినా నవ్వుతూ అడిగింది - "నా రాజా వచ్చాడా?"

నేను అన్నాను - "అమ్మ, ఆకలేస్తుంది."

ఆమె లేవడానికి ప్రయత్నించింది.  

కానీ నొప్పితో మూలుగుతూ మళ్లీ పడుకుంది.

ఆ రోజు మొదటిసారి నేనే నాకు అన్నం పెట్టుకున్నాను.  

అన్నం చల్లగా ఉంది... కానీ దానికంటే చల్లగా ఉంది ఇల్లు.

రాత్రి అమ్మకి జ్వరం ఎక్కువగా ఉంది. అయినా ఆమె నాన్నని అడుగుతోంది -  

"బాబు పాలు తాగాడా?"  

"హోంవర్క్ చేసాడా?"  

"రేపు వాడి డ్రాయింగ్ కాపీ పెట్టడం మర్చిపోకు."

తన మాత్ర కంటే నా గురించే ఆమెకి ఎక్కువ ఆలోచన.

మరుసటి రోజు నేను అమ్మ మొబైల్ తీసుకున్నాను.  

అందులో గేమ్స్ ఉంటాయేమో అనుకున్నాను.  

కానీ అందులో ఎక్కువ ఫోటోలు నావే ఉన్నాయి.

మొదటిసారి స్కూల్‌కి వెళ్లినప్పుడు... నా ఫోటో.  

మొదటిసారి సైకిల్ తొక్కినప్పుడు... నా ఫోటో.  

నాకు జ్వరం వచ్చినప్పుడు... నా ఫోటో.

అమ్మ మొబైల్‌లో ఆమెదే మంచి ఒక్క ఫోటో కూడా లేదు.  

ఉన్నవన్నీ నావే.

ఆ రోజు నాకు అర్థమైంది - అమ్మ తన జీవితం బతకదు... మన జీవితాన్నే బతుకుతుంది.

మూడో రోజు నేను అమ్మ కాళ్లు ఒత్తాను.  

ఆమె నవ్వుతూ అడిగింది - "ఈరోజు సూర్యుడు పడమర నుండి ఉదయించాడా?"

నేను నవ్వినా కళ్లలో నీళ్లు ఉన్నాయి.  

ఎన్నిసార్లు ఆమెతో అన్నాను - "మీకు ఏమీ రాదు... మీరు ఎప్పుడూ తిడుతూనే ఉంటారు."

కానీ నిజం ఏంటంటే నాకే ఏమీ రాదు.  

నా షర్ట్ అల్మారాకి తనంతట తాను వెళ్లదు,  

టిఫిన్ తనంతట తాను నిండదు,  

మంచం తనంతట తాను సర్దుకోదు,  

నాకు ఇష్టమైన వంట తనంతట తాను అవదు అని తెలియదు.  

ఇవన్నీ వెనుక అమ్మ నిద్ర, ఆమె సమయం మరియు ఆమె మొత్తం జీవితం ఉంటుంది.

ఇప్పుడు దేవుడు నన్ను అడిగితే ప్రపంచంలోనే అత్యంత కష్టమైన పని ఏంటని...  

నేను చెప్తాను -  

_"అమ్మగా ఉండడం."_

ఎందుకంటే అమ్మ సెలవు తీసుకోలేదు.  

ఆమెకి జ్వరం ఉన్నా ఇల్లు నడుస్తుంది.  

నొప్పి ఉన్నా పిల్లల గురించే ఆలోచన.  

ఏడవాలనిపించినా నవ్వుతూ అన్నం వడ్డిస్తుంది.

ఇప్పుడు నేను దేవుణ్ణి ఎప్పుడూ అడగను - "నా అమ్మ ఒకరోజు ఎక్కడికైనా వెళ్లిపోనీ" అని.  

నేను ఇలా అడుగుతాను -  

_"దేవుడా... నా ఆయుష్షు కూడా నా అమ్మకి ఇవ్వు."_  

_"ఎందుకంటే అమ్మ ఇంట్లో ఉంటే... చిన్న ఇల్లు కూడా స్వర్గంలా కనిపిస్తుంది."_

ఇక్కడితో వ్యాసం అయిపోయింది.

కాపీని పట్టుకునేటప్పుడు తల్లి చేతులు వణికాయి.  

కన్నీళ్లు పేజీల మీద పడ్డాయి.  

గత నెల కొడుకు కోపంగా అన్నది గుర్తొచ్చింది - "మీకు తిట్టడం తప్ప ఏమీ రాదు."

ఆ రోజు ఆమె రాత్రంతా ఏడ్చింది.  

కానీ ఈరోజు అదే కొడుకు ఎవరూ చెప్పకుండా ఆమె మొత్తం జీవితాన్ని చదివాడు.

ప్రిన్సిపాల్ నెమ్మదిగా అన్నారు -  

_"పిల్లలు మన మాటల్ని కాదు... మన త్యాగాన్ని చదువుతారు. దాన్ని అర్థం చేసుకోవడానికి కొంత సమయం పడుతుంది."_

తల్లి ఇంటికి వచ్చింది.  

కొడుకు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి కౌగిలించుకున్నాడు.  

ఈసారి అతను ఏమీ మాట్లాడలేదు.  

ఊరికే అమ్మని గట్టిగా హత్తుకున్నాడు.

అమ్మ అతని తల నిమిరింది.  

ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు...  

కానీ ఆ మౌనంలో వేయి మాటలు ఉన్నాయి.

ఆ రోజు మొదటిసారి కొడుకే తన ప్లేట్ ఎత్తిపెట్టాడు...  

తన షూ తనే తుడిచాడు...  

పడుకోబోయే ముందు అమ్మ దగ్గరికి వచ్చి అన్నాడు -  

_"అమ్మ... ఈరోజు నుండి మీకు సెలవు ఇవ్వను... కానీ పనిలో ఒంటరిగా వదిలిపెట్టను."_

అమ్మ నవ్వింది.  

ఆమె అలసట అంతా ఆ ఒక్క మాటతో పోయింది.

_గుర్తుంచుకోండి..._  

పిల్లలు తల్లిదండ్రుల విలువ వాళ్లు అన్నీ చేస్తున్నప్పుడు అర్థం చేసుకోరు.  

ఆ చేతులు ఒకరోజు అలసిపోయినప్పుడు అర్థమవుతుంది.  

కాబట్టి ఆగకండి. ఈరోజే మీ అమ్మ-నాన్న దగ్గర కూర్చుని, వాళ్ల చేయి పట్టుకుని చెప్పండి -  

_"మీరు ఉన్నారు, అందుకే నా ప్రపంచం ఉంది."_ ✍️

చదివి మనసు నిండిపోయింది

 మనిషి తనకున్న కోపంతో ఇతరుల యొక్క మంచితనాన్ని సేవలను గుర్తించలేకపోవడం జరుగుతూ ఉంటుంది 

కానీ జీవితంలో ప్రతి ఒక్కరూ తమ కుటుంబం కోసం ఎంతో పాటుపడుతూ ఉంటారు అటువంటి నిస్వార్ధపరులకు అందరికీ నమస్కారం🙏